عن الامام العسكري - عليه السلام - :علامات المؤمن خمس: صلاة الخمسين و زيارة الأربعين و التختم في اليمين و تعفيرالجبين و الجهر ببسم الله الرحمن الرحيم.
«وسائل الشيعة، ج 10، ص 373»

امام حسن عسكري - عليه السلام - فرمود:مؤمن پنج نشانه دارد: اقامه پنجاه ركعت نماز (مجموع واجبات و مستحبات)، خواندن زيارت اربعين،انگشتر در دست راست كردن، در سجده پيشاني بر خاك نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را(در نماز) بلند گفتن

جهان خیلی لطیف است! جهان دوربین الهی است، باطن و ظاهر ما را می‌گیرد و نگه می‌دارد؛ ممکن است بگویید دلیلش چیست که جهان دوربین است، باطن و ظاهر ما را می‌گیرد و عین آن را در قیامت به خدا تحویل می‌دهد؟! خدا در آن سورهٔ کوتاه چند آیه‌ای، در دو آیهٔ آخر می‌فرماید: «فَمَنْ یعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ خَیراً یرَهُ»(سورهٔ زلزلة، آیهٔ 7)، یعنی هر کسی عمل خیر خودش را اگر به‌اندازهٔ دانهٔ ارزن و وزن آن دانه باشد، در قیامت می‌بیند. جهان عکس گرفته که در قیامت جلوی ما می‌گذارد. «وَ مَنْ یعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یرَهُ»(سورهٔ زلزلة، آیهٔ 8)، این دوربین هستی از ظاهر و باطن ما عکس گرفته است. شما می‌گویید شیشهٔ عکس را بدهیمتا ظاهر کنند؛ قیامت دستگاه ظاهرکن است و تمام عکس‌هایی که در جهان گرفته، در قیامت ظاهر می‌کند. این آیه را خوانده‌اید یا حفظ هستید: «یوْمَ تُبْلَی اَلسَّرٰائِرُ»(سورهٔ طارق، آیهٔ 9)، قیامت روزی است که همهٔ پنهان‌های عالم موجود بیرون ریخته می‌شود؛ یعنی عکس‌ها ظاهر می‌شود.

یک دلیل روشن اینکه جهان دوربین است، خود ما هستیم؛ پروردگار می‌فرماید: «خَلَقْنٰاهُمْ مِنْ طِینٍ لاٰزِبٍ»(سورهٔ صافات، آیهٔ 11)، یا پروردگار می‌فرماید: «خَلَقْنَا مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ»(سورهٔ حجر، آیهٔ 26)، یعنی اطوار آفرینش ما را می‌گوید. ما این چشم را از کجا آورده‌ایم؟ از مادر اصلی‌مان، یعنی جهان؛ جهان چشم دارد که مای متولدشدهٔ از جهان هم چشم داریم. جهان گوش و زبان دارد که ما هم داریم. جهان همهٔ اینها را دارد. مگر خدا نمی‌گوید: «یوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبٰارَهٰا»(سورهٔ زلزلة، آیهٔ 4)، زمین تمام خبرهایی که در دل دارد، در قیامت بیان می‌کند و می‌گوید. آیه را هم نمی‌شود تأویل کرد، بالا و پایینش کرد. ما در سورهٔ دیگر داریم که پروردگار در روز قیامت می‌فرماید: «شَهِدَ عَلَیهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصٰارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ»(سورهٔ فصلت، آیهٔ 20)، در روز قیامت، گوش و چشم و پوست بدن مردم علیه آنها با من حرف می‌زند. وقتی چشم و گوش و پوست شروع به حرف زدن می‌کنند، چشم پروندهٔ شصت‌ساله را بیرون می‌ریزد و به خدا می‌گوید اینها دیده‌های این بنده‌ات است، گوش می‌گوید شنیده‌هایش اینهاست، پوست می‌گوید اینها هم لمس‌هایی است که کرده و به پروردگار می‌گوید: صد دفعه منِ پوست را در دست نامحرم گذاشت و چه لذتی هم می‌برد! کور بود و امروز را نمی‌دید! بارها این پوست را در آغوش نامحرم چسباند و حالی‌اش نبود که من در قیامت شهادت می‌دهم و می‌گویم؛ بعد اینها مقابل گفته‌های چشم، گوش و پوست عصبانی می‌شوند، اول به پوستشان می‌گویند: «وَ قٰالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَینٰا»(سورهٔ فصلت،آیهٔ  21)، برای چه بر ضد ما شهادت دادی؟ با شهادت شما مرا با خود شما به جهنم می‌برند! چرا کِتمان نکردید؟! «قٰالُوا أَنْطَقَنَا اَللّٰهُ اَلَّذِی أَنْطَقَ کلَّ شَیءٍ»(سورهٔ فصلت، آیهٔ 21)،آن‌کسی که همهٔ عالم را به زبان می‌آورد، ما را به زبان آورد. 

مرحوم آیت الله شیخ حسنعلی تهرانی که از علمای صاحب نفس در زمان میرزای شیرازی بود .یک زمانی به عیادت یکی از دوستانش که حصبه گرفته بود و حالش وخیم بود می رود از اطرافیان می پرسد:حالش چطور است ؟میگویند :طبیب گفته اگر عرق شدید کند خوب می شود ولی هر چه لحاف می اندازیم عرق شدید نمی کند .شیخ فرمود:تا چای درست کنید و یکی دوتا چای بخوریم و چپقی بکشیم او عرق می کند ان شاءالله خوب می شود،نگران نباشید.رفتند و چای درست کردند وحدود یک ربع بیست دقیقه ای طول کشید هرچه می گذشت رفته رفته این مریض عرق می کرد .تا این که عرق شدیدی کرد و رفته رفته چشمش باز شد و بعداز لحظاتی نشست.همه تعحب کردند که چطور شد،مرده زنده شد؟!با این حال وخیم چطور یک مرتبه خوب شد ؟! از آیت الله شیخ حسنعلی تهرانی پرسیدند:آقا شما چطور به این قاطعیت و قرص و محکمی گفتید خوب می شود؟از کجا می دانستید؟ایشان فرمود:من از وقتی که این لباس را به تن کرده ام (لباس روحانیت)به امام زمان خیانت نکرده ام .می دانستم اگر من هم یک جایی یک حرفی بزنم ،حضرت پشت من را خالی نمی کند.

آری آخرالزمان دوران کوره های امتحان است که چنین بندگان صادق و خالصی هم در آن تربیت می شوندوفقط دوران ریزش ها نیست،دوران چنین رویش هایی هم هست. 

به مناسبت سالگرد شهادت حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام)

امروز ، روز هفتم ماه صفر و بنا به روایتی مصادف با سالگرد به شهادت رسیدن سبط‌ النبی، حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) است. بعد از شهادت مولای متقیان امام علی (علیه السلام) به مدت ده سال عهده‌دار مقام امامت بودند و در صفر سال پنجاه هجری در سن ۴۷ سالگی به دستور معاویه بن ابی‌سفیان و به دست جعده دختر اَشْعَثِ بنِ قِیس مسموم شدند و بر اثر همان زهر به شهادت رسیدند.

راه میان‌بر دوستی با خدا در امیدوارکننده‌ترین عبادت نهفته است

 شاید همه به دنبال راه میانبر برای رسیدن به مقاصد خویش هستند، حال راه میان‌بر، برای رسیدن به درگاه الهی چیست؟ امام علی (علیه السلام) از امیدوارکننده‌ترین عبادت در جهت تقرب بیشتر سخن می‌گوید.
راه میان‌بر دوستی با خدا در امیدوارکننده‌ترین عبادت نهفته است .
گاهی در جستجوی کلیدی هستیم که بتواند راه‌گشایی برای تقرب بیشتر به سوی خدا باشد،‌ آن چیزی که بتواند بنده را در نزد پروردگارش عزیز کند .
 

امیدوارکننده‌ترین عبادت

امیرالمۆمنین علیه‌السلام در بین اصحاب نشسته بودند. صحبت از امیدوارکننده‌ترین آیه قرآن بود. حضرت (علیه السلام) از اطرافیان سۆال کردند: «به نظر شما امیدبخش‌ترین آیه قرآن کدام آیه است؟»، بعضی گفتند آیه «إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ »1؛ «خداوند هرگز شرک را نمی‌بخشد و پایین‌تر از آن را برای هر کس که بخواهد می‌بخشد».